بَردار

یه زن تنها، ساعت ده شبِ پنجشنبه توی خونۀ گِلیِ رو تصور کن با یه چادر گُلی پای سجادۀ نماز که خواسته با پدر و مادرش که هر دو سال هاست مُردن تنها باشه. بدونِ سه تا دخترش. بدون اون مرد. یه زنِ تنها که دستِ منو می گرفت و می بُرد تو بازارای زیرزمینی سنندج واسم النگو می خرید. می رفتیم با دو تا سبدِ خرید قرمز. یکی بزرگ یکی کوچیک. زنی که هرچقدرم گاهی اشتباهات تأثیرگذاری داشته بازم تنها کسیه که حاضرم به خاطرش بزنم تو گوشِ زندگی و بدبختی و کار و عشق.

آدم های مریض

مهربانی ها نِمودَندَم

زود دانستم که دور از داستان برف و خشم سوز

در میان شعله آتش

قصه می گوید برای کودکان خود عمو نوروز

...

- اینو من نمیگم، بزرگی میگه.

- يه بسته سيگار ميخوام و يه اتاق بدون تير و تخته. يه فرش بندازم وسطش. كفُ بپوشونم. يه گل بذارم كنار اتاق. دو تا بالش بندازم وسطش. هي فيلم ببينم. پشت هم فيلم ببينم. دو ساعت چهار ساعت چند ساعت فيلم بشم. تصور كنم. قد يكسالم فيلم ببينم. لازم نيست يه بهارِ ديگه برسه، لازم نيست سيصد سالم بشه تا اينو بفهمم.   لات شدي زهرا.

- هشت ساعت خواب ميخوام و يه توشه ي راه. تا فردا راه بيفتم و برم پي زندگي. هي برم. هرچي كه بشه. ببينم و رد شم. فردا راه بيفتم و از همه چيز بگذرم. نمونم جايي. ببينم و رد شم. 

- گر چه بدنامیست نزد عاقلان ولي من دارم ازت خارج ميشم، تن. فهميدي؟

هي غزل بشوم

غزل شدنو دوس دارم

فقط غزل

- یه جزوه ی حسابداری بزرگ رو به رومه و کلافه ام. حسابداری پیمانکاری. من یک حسابدارم. من یک حسابدارم؟ پس کی بود که ساعت دوازده رادیو فرهنگ گوش می داد و برای همه ی دنیا شعر می خوند اونم تازه از بَر. من از کی حسابدار شدم؟ زندگی داره منو پیش می بره و این خیلی بده. من اگه بخوام پیش ببرمش خیلی سخت میشه. من تو این اتاق تنهاام و هیچکس نیست. همه ی صندلی ها خالین و حسابدار بودن خیلی بهم فشار آورده. پول. پول. همه چیز سهم پول شد. آهنگ و شعر و شعار و عشق. برای اینکه پول سهم من باشه. برای آهنگ و شعر و شعار و عشق که شاید یه روز بشینم جلوی یه پنجره ی بزرگ، تنهای تنها، برای همایونم که همه چیزش از ابر و خیاله شعر بخونم. برای یه پسر کوچولوی ابری.

- خیلی بده به چیزی معتقد باشی که برای دیگران تهوع آور باشه. اعتقادت دیگرانو مجبور کنه گارد بگیرن جلوت. بهشون حس بدی بده که انگار داره به حریم امنشون تجاوز میشه. من کار می کنم و بقیه عصبانی میشن. من بیشتر کار می کنم و بقیه بیشتر عصبانی میشن. کار و عصبانیت. کار بیشتر و عصبانیت بیشتر. و کی میگه همه چیز از بالا شروع میشه. همه چیز از مایی شروع میشه که هیچ وظیفه ای ندارم. جز عصبانیت برای یه دخترک بدبخت جویای کار. که خودشیرینی ازش برنمیاد که بین این همه تلخی من خودِ شیرینیم. ای تلخ های عصبانی، گور بابای همتون.

- وسط همین برف و بورانِ زمستانِ نود چیزی که در من خواهد مُرد، از همین الان زمانه.

-به این میگن بَد دیدن از نوعِ حقیقت بینی.

وَس سلام.

- دور کردن بعضی عادت ها خیلی سخته. مخصوصاً اگه خالیت کنه. تنها راهت باشه. هیچ درمونی نداشته باشه جز همون عادت. من غرغرو هستم. گاهی که خسته میشم غر میزنم. به قول خودم حرف تو دلم نگه نمی دارم. جدی و شوخی حرفمو میزنم. هر روز صبح که میخوام بیام بیرون به خودم میگم امروز دهنو ببند. سرتو بنداز پایین و کارتو انجام بده. حرف نزن. گاهی میشه، گاهی لااقل سعی توش دیده میشه. گاهیم که اصلاً ممکن نیست. امروز میخوام هدفی تعیین کنم. امکان محقق شدن هست قطعاً چون ساعت دوازده و نیمه و تا الان خوب پیش رفته. از ۶:۱۰ دقیقه صبح ۳ آذر من خانوم میشم. موقر، مؤدب، سختکوش و بی انتظار. برای آینده که هی غرق میشی توی کار، توی آدم ها، این آدم ها و اخلاق تنها راه نجاته. حفظت می کنه و من اینو می دونم. قبلاً شک کردم به اندازه کافی و الان مطمئنم که اخلاق خیلی چیز مهمیه. برای درونت.

- و نکته اینه که حتی اگه نشد که غر نزنیم و اخلاقی خرج کنیم، مهمه که پیش کی خودتو نشون بدی. خشم و عصبانیت و هر چی، چون که اینو من نمیگم، بزرگون میگن که:

کسی حال مرا داند 

که از این سو به آن سویم بگرداند

- ساعت دو نصفه شیه و تو هفت ساله که زنده ای. خونه عوض کردم بزرگ شدم شاد شدم عاشق شدم کار کردم تو زنده ای. هی سال می گذره. هی عمر می گذره. تغییر تغییر . همه چیز. همه جا. اول و آخرش وقت نوشتن که می رسه، وقت خواستن، وقتی که می گردم که برای کسی بنویسم یا دلم بخواد کسیو، حالا از سر ناچاری، بی کسی، کمبود،احمق پروری هرچی هرچی، تهش هفت ساله که تو زنده ای.

- آدم آرومی رو تصور کن که محترمانه نشسته و فیلمی رو تماشا می کنه. فیلمی که دائماً واکنش می طلبه. هیجان و اشک و لذت و غم. غم یعنی غمااا. ازین غمایی که محل بدی داغون شدی. حالا یه آدم دیگه که هی هجوم میبره سمت پرده و میخواد تاثیری داشته باشه. هی هشدار میده از این پایین و یا اونقدر غرق میشه تو جریان که داغ میکنه. داستان فیلم در هر دو حال به سمت خودش پیش میره. زندگی پر از صحنه هاییه که باید قبول کنی فقط میتونی ببینیشون. حالا فرقش اینه که مخاطب اکران سینما آزادی باشی یا شهدای چهارراه نظام آباد. نوشتن همین 4 خط از VIp دومیه. 

- فیلم از جایی شروع شد که برف می بارید و من شاد بودم.

- همه روزه ها رو گرفتم و شاید فقط برای چهار پنج تاش با دست از دستشویی آبی نوشیدم اونم به خاطر مرگ، که بعد دوازده ساعت کار خیلی نزدیک شده بود. نه اینکه بترسم ازش. مرگ که ترس نداره وقتی دیشب تو خواب سرمو قطع کردن و وقتی بیدار شدم از گردن به بالا داااغ بودم. مرگ که ترس نداره وقتی در این حد تجربش کردی. روزه مزخرف ترین کارهاست که من بهش تن میدم.

- دلم یه خونه میخواد مال خود خودم. کلیدش تو دستم باشه و پرده ی ساده ای داشته باشه. حتما توش فرش میندازم چون من نیاز به زمینی دارم برای دراز کشیدن و فضانوردی. شاید یه مبل خیلی راحت و یه ساعت بی صدا. برای همین فردا رو میرم سرکار. که یه خونه بخرم برای غصه خوردن. تنهایی. برای آرزوهام. برای یه جا توی دنیا کلید در دست و در اختیار.

- اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم

اون دیگری رو می دونم کیه ولی تو رو نه والا.

- انگار که چیزی رو بدونی، بفهمی، ولی نداشته باشی. نفهمیدن و نداشتن فرق داره با فهمیدن و نداشتن. نه نمی فهمم. نه دارم.

- انگار که دلت دو تا چیزو با هم بخواد. هم دلت اینو بخواد. هم دلت اونو بخواد. خواستن و خواستن فرق داره با خواستن و نخواستن. نه نمیخوام نه نمیخوام.

- انگار که واقعیت رو پیدا کنی. انگار که تو خیال بوده باشی این همه وقت. این همه عمر. انگار که تازه بفهمی اشتباهی بود. اون چیزی نبود که باید. جایی خالی بشه که اشتباهی پرش کرده بودی. یه جای خالی بزرگ داری و کلی چک خیال. مثل چک پرینت.

- درس گرفتن غمگینه. وقتی از تجربه هات صحبت می کنی به نظر غمگین میای. وقتی چیزی یاد می گیری و میخوای ازش صحبت کنی و اعتراف به اشتباه، انگار که یارو افسرده است. درس گرفتن غمگینه. راه داشتن غمگینه. قاعده داشتن غمگینه. عقل خرج کردن غمگینه. شادیم.

- نارنجی سه تا بچه کوچولو داره. دو تاشون به طرز عجیبی نارنجی از آب درومدن. یکی مثل باباشه. نارنجی بچه هاشو دعوا می کنه و بعد می لیسدشون. البته باید درس گرفت. بچه فقط برای لیسیدن نیست. وقتی دنیا پر از آدمه. حالا میخوای گربه بزایی یا انسان.

- آن نیست که زهرا را رندی بشد از خاطر                   کاین سابقه پیشین تا روز پسین باشد

این یه پایان بی نظیر برای یه داستان عشقی بی نظیر بود

فقط اینکه مال من نبود

مال من هنوز یه جایی اون بیرون منتظرم بود

- همه ما تو زندگی تلاش هایی کردیم که از اول تنها ویژگیش به نتیجه نرسیدن بوده. ولی با اصرار پٍیٍشو گرفتیم شاید برای اینکه دلمون یه مدت خوش باشه و بگیم ما هم تجربه کردیم. ما هم تو شرایط بامزه ای بودیم. ما هم دلمون می خواسته. و بعد خیالبافی شروع میشه. واقعا نتیجه ای در کار نیست. ولی مغز رو دکمه ی = میزنه. مغز دلش میخواد نتیجه بگیره. نه هر نتیجه ای. مغز هدفی تعیین کرده که باید بهش برسه. حتی تو خودش. این خاصیت زندگی اینجاست. آدما تو خودشونن. جسارت وارد شدن به دیگرانو ندارن یا غروری مانع میشه. که معمولا حالت عکسش نابجا میاد سراغشون. وقتی باید جسور باشن غرور احمقانه ای مانعه که پوشش بده ترس و دودلی رو. و وقتی باید مغرور باشن و با اعتماد به نفس یهو شیطنت گل می کنه و کل وجود، بی کله به باد فنا میره. دوره ای در من هست. سال های غرور در نوجوانی گذشت. سنگین بودم و مثبت. الان چیزی نمونده. هر چی که هست عصبانیته نه غرور. مغزم بیکاره. بی هیچ اولویتی. گاهی فکر می کنم چیزی باید باشه. به خودم میگم داری پیییر میشی. باید چیزی داشته باشی برای خودت. هدفی ، اصلی ، آدابی ، ریشه ای ، یه چیزی که کسی اومد به وجودت گیر داد، دست به کمر دفاع کنی از خودت نه اینکه بخندی خیلی ول. بعد خیره به هوا بگی اینم سرنوشت ما بود. طفلک همایونم. از درون آشفته ای بیرون میاد.

-امروز روز جالبی باید باشه. دارم میرم تو یه بخشی از حافِظم. دقیقا نمی دونم قراره جسور باشم یا مغرور. میخوام خودم باشم. با نیشِ باز. سرحال و متوجه. دیروز فالی گرفتم. گفتم: یه فال به من میدی عزیزم؟ یه بچه ی مو فرفری کوچولو شاید در حد چهار سال. دقیق گشت تو فالاشو. یکی انتخاب کرد و گرفت سمتم. یه دست تو موهای فرفریشو یه دست سمت من. باید بغل می گرفتمش و میبردمش خونه. اونم مثل همایونم.

دیدار شد میسر و بوس و کنار هم    از بخت شکر دارم و از روزگار هم

چون کاینات جمله به بوی تو زنده اند      ای آفتاب سایه ز ما برمدار هم

مژده که زندگی در بهترین حالت به کام شماست... =:)